НЕ Е ИСТО: ДА СИ РАЗВЕДЕНА И ДА СИ РАЗВЕДЕН

Разведената жена истовремено е мајка и бopeц затоа што едноставно, тоа мора да биде, бидејќи нема кој да се б opи за неа. Таа мора да биде силна, дури и додека го лекува своето ра-нето срце и гордост. Таа ќе го гушне своето дете и ќе го утеши, но неа нема кој. Пишува Ката.




Разводот стана толку вообичаен, што многумина се чудат како некои парови останале толку многу долго во брак, без да се разведат. Зошто е така? Веројатно поради прагот на толеранција кој е паднат многу ниско, или поради достапноста на сè и сешто, но и површноста која ги униш-тува сите убави емоции.




Кога пред Олтарот се заветуваме „во добро и зло, додека с мртта не нè раздели“, веројатно би требало да се нагласи дека тука спаѓа и с мртта на љубовта. Емоциите многу површно ги сфаќаме, како да се потрошен материјал, а не нешто величенствено, трајно, нешто за кое човек може да преплива седум мориња и да изоди седум планини…




Факт е дека браковите ни траат сè пократко, чест на исклучоци, и дека крајот на еден денешен брак е сè посу-ров и сè помалку се бираат средства кои се користат за да се пов-реди оној другиот, кому сме му ветиле љубов до г роб.

Секој крај е тажен, а разводот сигурно припаѓа на еден од најло-шите и најст-ресните. Сè во нашите животи се менува, буквално сè. Никој повеќе не се грижи за осу-дата на околинината, ниту „што ќе речат другите“, а можеби и околината престана да суди.




Ниту тие „другите“ веројатно немаат толку време, ниту можат да бидат во чекор со сите тековни разводи. Сепак, постои голема разлика помеѓу разведен маж и разведена жена. Тој што вели дека ова не е вистина, лаже.

При разводот, во повеќето случаи, децата припаѓаат на мајката. Тоа не е мала обврска. Сите оние кои се развеле и се избо-риле со тоа, многу добро го знаат ова. Жената мора да биде сè, мора да биде на сто места одеднаш. Преплавена е од обврски, и во вечна бор-ба со времето. Ако има доволно среќа нејзиното семејство да и помага, таа е една од ретките среќници.




Таа мора да стане уште пред зори, а си легнува долго после полноќ. Ако има среќа да не ја разбудат децата, тогаш ќе отспие едвај неколку часови. Разведената жена и мајка е бо-рец, бидејќи тоа мора да биде. Нема кој да се б ори наместо неа. Таа мора да биде силна, па дури и додека си ги лекува својата гордост и ра-нетото срце. Таа ќе го прегрне своето дете, но нејзе нема кој.




Таа е осамена, но не смее да им се препушти на тие мисли, таа нема време за да биде таж-на, бидејќи нема време ниту за себе. Таа паѓа, но повторно станува. Пла-че кога е сама, потисната под тежи-ната на животот и обврските. Но мора да продолжи натаму, сама…

Бидејќи, ако пронајде некој кој би можел да го залекува нејзиното ране-то срце и да и ја врати довербата во љубовта, осу-дата од околината во тој случај би била страш-на.




Во тој случај сета вина за разводот ќе падне врз неа, без разлика колку време поминало од него. Таа е таа која семејството мора да го држи на купче по секоја цена, а не да го разделува.

Кој мисли на неа? Никој? И при секоја бор-ба со секојдневието, има и бонус – бор-ба со бившиот. Тој не заборава, во повеќето случаи, не заборава дека треба одново и одново да ја понижи.




Но затоа пак, заборава да ја плати алиментацијата која и онака е минимална, а тој се однесува како лично на неа да и дава огромно богатство, а не на своите деца. Често заборава или нема време да ги преземе децата кога за тоа е потребно.

Тој е слободен човек, ослобо-ден од сите обврски, освен што повремено ги гледа децата и плаќа алиментација. Околината е секогаш на негова страна. Ако пронајде нова љубов, секако, заслужил човекот после „онаа“ што му го загор-чи животот.




Тој може да живее со полни г ради во новостекнатата слобода, тој ја има сета слобода на овој свет и само ретки таа слобода ја користат за да бидат повеќе време со своите деца.

Осве-тата кон бившиот или бившата треба да биде споредна. Како родители би требало и обајцата да мислат на децата, и секоја чест на оние парови кои успеваат да се издигнат над сите ниски наго-ни и да функционираат како родители.




Тоа што тие не можат да живеат заедно, тоа го решиле со развод. Сè останато би требало да го решаваат со разум, а не со емоции. И двајцата би требало да имаат единствена цел, а тоа е да се одгледаат децата. Ако имале доволно љубов за да ги создадат децата, тогаш би требало да ја имаат и за нивно одгледување.

Веројатно не и е лесно на ниту една страна, но на едната страна секогаш и е потешко. Можеби најправично би било заедничкото старателство, зошто и двајцата се подеднакво родители и двајцата треба да се грижат за своите деца.

Да се биде разведен или разведена не е лесно, но да се биде родител е обврска и одговорност која треба да се преземе. Затоа, бидете им пример на оние кои сте ги створиле, бидејќи децата ги имитираат родителите. Сèшто ќе научат за животот, ќе го научат од своите родители… / Ката Мијиќ

Претходна статијаТЕРАПИЈА СО ВОДА КОЈА ПРАВИ ЧУДА ЗА ЦРЕВАТА: Еве како се користи
Следна статијаАлуминиумската фолија може да ви олесни многу обврски, овие работи ќе ве изненадат